Public library Books Toute l'UE1 en fiches PACES - 2ed Chimie g harlequin heartwarming

PDF/EPUB pandora jewelry.co Ú Le Petit Prince eBook à Le Petit Epub /

Imaginez vous perdu dans le désert loin de tout lieu habité et face à un petit garçon tout blond surgi de nulle part Si de surcroît ce petit garçon vous demande avec insistance de dessiner un mouton vous voilà plus u'étonné À partir de là vous n'aurez plus u'une seule interrogation savoir d'où vient cet étrange petit bonhomme et connaître son histoireS'ouvre alors un monde étrange et poétiue peuplé de métaphores décrit à travers les paroles d'un petit prince ui porte aussi sur notre monde à nous un regard tout neuf empli de naïveté de fraîcheur et de gravité Très vite vous découvrez d'étranges planètes peuplées d'hommes d'affaires de buveurs de vaniteux d'allumeurs de réverbèresCette évocation oniriue à lauelle participent les auarelles de l'auteur a tout d'un parcours initiatiue où l'enfant apprendra les richesses essentielles des rapports humains et le secret ui les régit On ne voit bien u'avec le coeur l'essentiel est invisible pour les yeuxOeuvre essentielle de la littérature ce livre de Saint Exupéry est un ouvrage ue l'on aura à coeur de raconter à son enfant page après page histoire aussi de redécouvrir l'enfant ue l'on était autrefois avant de devenir une grande personne


10 thoughts on “Le Petit Prince

  1. says:

    For those who somehow have no idea about what happens in The Little Prince or cannot figure it out at a reasonable spot in the book here is a warning THERE WILL BE as much as I hate applying this term to this incredibly famous classic that does not rely on Aha moments to keep the readers' attention SPOILERS 'You do understand that the Little Prince died?' my mother asked as carefully and gently as only adults who know that loss of innocence can be crushing but is brutally necessary can do 'No he didn't He went back to his home planet and that stupid rose It says so right here' I replied with the comforting stubbornness of an eight year oldLater that night I uietly reread the book and the sad truth clicked and so did the belated thought that for all the gentle berating of adults in it this strange and beautiful book was written by one of them and definitely for them and not for me and by luring me in with the beautiful pictures it pushed me just a bit further on the inevitable road to adulthoodOr so I see nowBack then I decided to read the author's biography instead as a distraction from the thoughts that were trying to be a bit grown up than my heart cared for I was the odd kid of a literature teacher mother after all just to learn that just after writing this book Antoine de Saint Exupery died when flying his plane in a war to liberate his country killed by adults who played a game of war too dangerous and cruel And that finally made me cry And then I went back to the simple security of childhoodThen I grew up inevitably like most of us do I learned to do my fair share of 'matters of conseuence' I learned the painful understanding of why certain vain but naive roses can hold such sad power over our hearts I learned the comfort and longing of nostalgia the fear of the crushing burden of loneliness the understanding of fragile beauty of the world that can be so easily taken away at any moment I became a grown up and I have to learn to reconcile my inner child with my outer age In the course of this life I have had a great many encounters with a great many people who have been concerned with matters of conseuence I have lived a great deal among grown ups I have seen them intimately close at hand And that hasn't much improved my opinion of them Now reading this intensely lyrical and mesmerizing book written by an ailing middle aged adult far away from the country he loved in the middle of war torn years I am confronted with emotions that ruthlessly hurt hidden in the deceiving simplicity of a supposedly children's story just like an elephant was hidden inside a boa constrictor or was it simply a hat all along? in the opening paragraphs of this book I sigh and tear up and try to resist the urge to pick up the golden haired child that never stopped until he got answers to his uestions and carry him away into safety But I can't Because if I do so there will never be 500 billion bells in the stars and we will never wonder whether the rose is still alive and it needs to be because we are responsible for those we have tamed But I was not reassured I remembered the fox One runs the risk of weeping a little if one lets himself be tamed This is not a book for children It's for adults who remember being children and feel nostalgia for the simple comfort of childhood innocence but know they can never go back to it Because they have met their Roses and Foxes and drank from a well with a rusty handle in the desert and learned that a few thorns may not stand against the claws of a tiger Unlike the Little Prince they can no longer go back but they can look at the night starry sky and laugh and imagine that they hear an answering clear laughter In certain important details I shall make mistakes also But that is something that will not be my fault My friend never explained anything to me He thought perhaps that I was like himself But I alas do not know how to see sheep through the walls of boxes Perhaps I am a little like the grown ups I have had to grow old'What makes the desert beautiful' said the little prince 'is that somewhere it hides a well'


  2. says:

    The next asteroid the Little Prince came to was inhabited by a uiz Addict He sat hunched in front of his laptop and barely looked up when the Little Prince greeted him There was nowhere else to sit since the whole asteroid was covered in booksGood morning said the Little PrinceI'm sorry I don't have time to talk to you said the uiz Addict I am very busy Wait In Twilight what color was Edward's car?I don't know said the Little Prince I have never read this book TwilightI think it was blue said the man Damn I was wrong Silver In Twilight who joined the Cullen family first?I told you said the Little Prince that I haven't read this book But it must be an interesting book if you answer uestions about it all day long I would very much like to read itIt is the stupidest book ever written said the manThen why do you answer uestions about it all day long? asked the Little PrinceBecause if I don't sighed the man then my friend on asteroid B451 will get ahead of me He has read the whole series Luckily he hasn't read Harry Potter and the Deathly HallowsWhen you have finished the uiz asked the Little Prince I hope you will be able to read some of these books you have around you? I notice that you have had Atonement on your to read list for the last six monthsIt is a Never Ending uiz answered the man In Twilight what color was Edward's car?I believe you said silver? answered the Little Prince politelyThank you muttered the man Yes You were right I should have known thatI'm sorry I must be going said the Little Prince And he went on his way thinking that grown ups were very very very strange


  3. says:

    We are all children in adult bodies Yes we are don't think we aren't for one moment The fact that we WERE indeed children is a huge part of each of us It is possible to shed a few appreciative tears on every page of this book if you entertain the thought that the pilot IS The Little Prince Maybe you won't think that maybe you'll have your own take on the book that's the magic about it This book is translated to English from French If you understand andor appreciate French the deliciousness of that fact can affect you in addition to the sweet storyline itself The book won't even take you a whole day to read Consider honoring the Little You that still remains and resides within you and read this salute to childhood to innocence and to you It just takes a 'Little' imagination and bravery


  4. says:

    574 Le Petit Prince The Little Prince Antoine de Saint ExupéryThe Little Prince first published in 1943 is a novella the most famous work of French aristocrat writer poet and pioneering aviator Antoine de Saint Exupéry The Little Prince is a poetic tale with watercolor illustrations by the author in which a pilot stranded in the desert meets a young prince visiting Earth from a tiny asteroid The story is philosophical and includes social criticism of the adult world It was written during a period when Saint Expiry fled to North America subseuent to the Fall of France during the Second World War witnessed first hand by the author and captured in his memoir Flight to Arras I haven't read anything like this before This book is very intelligently written عنوانها «شازده کوچولو»؛ «مسافر کوچولو»، «شهریار کوچولو» و عنوانهای دیگر آنتوان دو سنت اگزوپری امیرکبیر و ادبیات؛ تاریخ نخستین خوانش در ماه می سال 1982میلادی، سال 1994میلادی؛ و سال 2001میلادی و ماه نوامبر سال 2006میلادیبا این عنوانها چاپ شده است «شازاده‌ بچکۆله‌ مهتاب حسینی در 100ص»؛ «ش‍ازاده‌ چ‍ک‍ول‍ه‌ کردی مترجم مصطفی ایلخانی زاده در 154ص»؛ با همین عنوان ترجمه «آرش امجدی در 136ص»؛ با همین عنوان «وهاب جیهانی در 119ص»؛ «شازده وه شله» کردی با ترجمه کورش امینی در 96ص؛ «شازایه توچگه» کردی ترجمه محسن امینی در 127ص؛ «شازده چکول» کردی میلاد ملایی در 54ص؛ با عنوان «شازده کوچولو» مترجمها شورا پیرزاده در 99ص؛ محمد قاضی در 113ص بیش از شصت چاپ دارد؛ ابوالحسن نجفی در 117ص؛ بابک اندیشه در 106ص؛ احمد شاملو در 103ص بارها چاپ شده؛ فریده مهدوی دامغانی در 316ص؛ مصطفی رحماندوست در 127ص ده بار چاپ شده؛ اصغر رستگار در 101ص؛ دل آرا قهرمان در 96ص؛ حسین جاوید در 120ص؛ ایرج انور در 140ص؛ سحر جعفری صرافی در 160ص؛ مهرداد انتظاری در 87ص؛ کاوه میرعباسی در 112ص؛ رضا خاکیانی در 110ص؛ فرزام حبیبی اصفهانی در 112ص؛ مرتضی سعیدی در 120ص؛ مجتبی پایدار در 119ص؛ رضا زارع در 120ص؛ پرویز شهدی در 128ص؛ محمدرضا صامتی در 112ص؛ محمدعلی اخوان در 105ص؛ جمشید بهرامیان در 148ص؛ هانیه فهیمی در 120ص؛ رامسس بصیر در 104ص؛ سمانه رضائیان در 104ص؛ غلامرضا یاسی پور در 96ص؛ مریم صبوری در 192ص؛ حسین غیوری در 170ص؛ مهسا حمیدیان در 51ص؛ میلاد یداللهی در 102ص؛ مهری محمدی مقدم در 96ص؛ زهرا تیرانی در 103ص؛ لیلاسادات محمودی در 164ص؛ محمدجواد انتظاری در 120ص؛ غزاله ابراهیمی در 128ص؛ مریم خرازیان در 120ص؛ مدیا کاشیگر در 136ص؛ محمدعلی عزیزی در 152ص؛ الهام ذوالقدر در 189ص؛ فاطمه نظرآهاری در 136ص؛ زهره مستی در 128ص؛ حمیدرضا غیوری در 98ص؛ اسدالله غفوری ثانی در 116ص؛ شادی ابطحی در 152ص؛ محمدتقی بهرامی حران در 104ص؛ محمدرضا صامتی در 176ص؛ محمدرضا محمدحسینی در 112ص؛ فهیمه شهرابی فراهانی در 131ص؛ بهاره عزیزی در 120ص؛ مولود محمدی در 143ص؛ شهناز مجیدی در 184ص؛ هانیه حق نبی مطلق در 111ص؛ سعید هاشمی در 96ص؛ سمانه فلاح در 96ص؛ حمیدرضا زین الدین در 120ص؛ شبنم اقبال زاده در 88ص؛ رضا طاهری در 72ص؛ فاطمه امینی در 220ص؛ محمد مجلسی 142ص؛ بهزاد بیگی در 112ص؛ با عنوان «شاهزاده سرزمین عشق»، چیستا یثربی در 54ص؛ با عنوان «شاهزاده کوچک» مریم شریف در 112ص؛ هرمز ریاحی در 99ص؛ با عنوان «شاهزاده کوچولو»؛ شاهین فولادی در 120ص؛ علی شکرالهی در 148ص؛ با عنوان «شهریار کوچولو» احمد شاملو در 103ص؛ با عنوان «مسافر کوچولو» فائزه سرمدی در 58ص؛ علی محمدپور در 12ص؛ با عنوان «نمایشنامه شازده کوچولو» عباس جوانمرد در 97ص؛ با عنوان «شازا بووچکه‌ له» ترجمه‏‫ رضوان متوسل؛موسسه انتشارات نگاه، چاپ دوم این اثر را با عنوان «شهریار کوچولو» و برگردان روانشاد احمد شاملو در سال 1373هجری خورشیدی منتشر کرده است نقل از متن ؛ اما سرانجام، پس از مدت­ها راه ­رفتن در میان ریگ­ها و صخره ها و برف­ها، به جاده­ ای برخورد؛ و هر جاده ­ای یکراست می­رود سراغ آدم­ها؛ گفت سلام؛ و مخاطبش گلستان پر گلی بود؛ گل­ها گفتند سلام؛ شهریار کوچولو رفت تو بحرشان؛ همه ­شان عین گل خودش بودند؛ حیرت­زده، ازشان پرسید شماها کی هستید؟ گفتند ما گل سرخیم؛ آهی کشید و سخت احساس شوربختی کرد؛ گل­ش به او گفته بود که از نوع او، تو تمام عالم تنها همان یکی هست، و حالا پنج­هزارتا گل، همه مثل هم، فقط در یک گلستان؛ فکر کرد اگر گل من این را می­دید، بدجوری از رو می­رفت، پشت سر هم بنا می­کرد سرفه کردن، و برای این­که از هو شدن فرار کند، خودش را به مردن می­زد؛ و من هم مجبور می­شدم وانمود کنم به پرستاریش، وگرنه برای سرشکسته کردن من هم که شده بود، راستی راستی می­مر؛د و باز تو دلش گفت مرا باش که با یک گل، خودم را دولتمند عالم خیال می­کردم، در صورتی­که آنچه دارم، یک گل معمولی ست؛ با آن گل، و آن سه تا آتشفشانی که تا سر زانوم هستند، و شاید هم یکی­شان تا ابد خاموش بماند، شهریار چندان پرشوکتی به حساب نمی­آیم؛افتاد رو سبزه­ ها، و زد زیر گریه؛ آن وقت بود، که سر و کله ­ی روباه پیدا شد؛ روباه گفت سلام؛ شهریار کوچولو برگشت، اما کسی را ندید؛ با وجود این با ادب تمام گفت سلام؛ صدا گفت من اینجام، زیر درخت سیب؛ شهریار کوچولو گفت کی هستی تو؟ عجب خوشگلی؛ روباه گفت یک روباهم من؛ شهریار کوچولو گفت بیا با من بازی کن؛ نمی­دانی چقدر دلم گرفته؛ روباه گفت نمی­توانم بات بازی کنم؛ هنوز اهلی­ ام نکرده ­اند آخر؛ شهریار کوچولو آهی کشید و گفت معذرت می­خواهم؛اما فکری کرد و پرسید اهلی کردن یعنی چه؟ روباه گفت تو اهل اینجا نیستی؛ پی چی می­گردی؟ شهریار کوچولو گفت پی آدم­ها می­گردم؛ نگفتی اهلی کردن یعنی چه؟ روباه گفت آدم­ها تفنگ دارند، و شکار می­کنند؛ اینش اسباب دلخوری است؛ اما مرغ و ماکیان هم پرورش می­دهند، و خیرشان فقط همین است؛ تو پی مرغ می­گردی؟ شهریار کوچولو گفت نه، پی دوست می­گردم؛اهلی کردن یعنی چه؟ روباه گفت چیزیست، که پاک فراموش شده؛ معنی­ اش ایجاد علاقه کردن است؛ ایجاد علاقه کردن؟ روباه گفت معلوم است؛ تو الان واسه من یک پسربچه ­ای، مثل صدهزار پسربچه ­ی دیگر؛ نه من، هیچ احتیاجی به تو دارم، نه تو هیچ احتیاجی به من؛ من هم برای تو یک روباهم، مثل صدهزار روباه دیگر؛ اما اگر منو اهلی کردی، هر دوتامان به هم احتیاج پیدا می­کنیم؛ تو برای من، میان همه­ ی عالم، موجود یگانه ­ای می­شوی، و من برای تو؛شهریار کوچولو گفت کم ­کم دارد دستگیرم می­شود؛ یک گلی هست، که گمانم مرا اهلی کرده باشد؛روباه گفت بعید نیست؛ رو این کره ی زمین، هزار جور چیز می­شود دید؛ شهریار کوچولو گفت اوه نه؛ آن گل روی کره ی زمین نیست؛ روباه انگار، حسابی حیرت کرده بود، و گفت رو یک سیاره ی دیگر است؟ آره؛ تو آن سیاره شکارچی هم هست؟ نه؛ محشر است، مرغ و ماکیان چطور؟ نه؛ روباه آه کشان گفت همیشه ی خدا یک پای بساط لنگ است؛ اما پی حرفش را گرفت، و گفت زندگی یکنواختی دارم؛ من مرغ­ها را شکار می­کنم، آدم­ها مرا؛ همه ­ی مرغ­ها عین هم اند، همه ی آدم­ها هم عین هم اند؛ این وضع یک­خرده خلقم را تنگ می­کند؛ اما اگر تو منو اهلی کنی، انگار که زندگیم را چراغان کرده باشی؛ آنوقت صدای پایی را می­شناسم، که با هر صدای پای دیگری، فرق داشته می­کند؛ صدای پای دیگران مرا وادار می­کند، تو هفت تا سوراخ قایم بشوم، اما صدای پای تو، مثل نغمه­ ای مرا از لانه ­ام می­کشد بیرون؛ تازه، نگاه کن آنجا، گندمزار را می­بینی؟ برای من که نان نمی­خورم، گندم چیز بی­فایده ­ای است؛ پس گندمزار هم مرا یاد چیزی نمی­اندازد؛ اسباب تأسف است؛ اما تو، موهایت رنگ طلا است؛ پس وقتی اهلی­ ام کردی، محشر می­شود؛ گندم که طلایی رنگ است، مرا به یاد تو می­اندازد، و صدای باد را هم، که تو گندمزار می­پیچد، دوست خواهم داشت؛ خاموش شد، و مدت درازی شهریار کوچولو را نگاه کرد؛آن وقت گفت اگر دلت می­خواهد منو اهلی کن؛ شهریار کوچولو جواب داد دلم که خیلی می­خواهد، اما وقت چندانی ندارم؛ باید بروم دوستانی پیدا کنم، و از کلی چیزها سر درآرم؛ روباه گفت آدم فقط از چیزهایی که اهلی می­کند می­تواند سر درمیآرد؛ آدم­ها دیگر برای سر درآوردن از چیزها وقت ندارند؛ همه چیز را همین جوری حاضر آماده، از دکان می­خرند؛ اما چون دکانی نیست که دوست معامله کند، آدم­ها مانده ­اند بیدوست؛ تو اگر دوست می­خواهی، خب منو اهلی کن؛شهریار کوچولو پرسید راهش چیست؟ روباه جواب داد باید خیلی خیلی صبور باشی، اولش یک­خرده دورتر از من می­گیری اینجوری میان علف­ها مینشینی من زیرچشمی نگاهت می­کنم، و تو لام تا کام، هیچی نمی­گویی، چون سرچشمه ی همه ی سوء ­تفاهم­ها زیر سر زبان است؛ عوضش می­توانی هر روز، یک خرده نزدیک­تر بنشینی؛ فردای آنروز دوباره شهریار کوچولو آمد پیش روباه؛ روباه گفت کاش سر همان ساعت دیروز آمده بودی؛ اگر مثلا سر ساعت چهار بعد از ظهر بیایی، من از ساعت سه، تو دلم قند آب می­شود، و هرچه ساعت جلوتر برود، بیشتر احساس شادی و خوشبختی می­کنم؛ ساعت چهار که شد، دلم بنا می­کند شورزدن، و نگران شدن؛ آنوقت است که قدر خوشبختی را می­فهمم؛ اما اگر تو هر وقت­ و بی­وقت بیایی، من از کجا بدانم چه ساعتی باید دلم را برای دیدارت آماده کنم؟ هر چیزی برای خودش رسم و رسومی دارد؛شهریار کوچولو گفت رسم و رسوم یعنی چه؟ روباه گفت این هم از آن چیزهایی است، که پاک از خاطره ها رفته؛ این همان چیزیست که باعث می­شود، فلان روز با باقی روزها، و فلان ساعت، با باقی ساعت­ها، فرق کند؛ مثلا شکارچی­های ما، میانِ خودشان رسمی دارند، و آن اینست که پنجشنبه ها را، با دخترهای ده می­روند رقص؛ پس پنجشنبه ها، بره کشان من است؛ برای خودم گردش­ کنان می­روم تا دم موستان؛ حالا اگر شکارچی­ها وقت و بی­وقت میرفتند رقص، همه ی روزها شبیه هم می­شد، و من بیچاره، دیگر فرصت و فراغتی نداشتم؛ به این ترتیب، شهریار کوچولو روباه را اهلی کرد؛ لحظه ی جدایی که نزدیک شد، روباه گفت آخ؛ نمی­توانم جلو اشکم را بگیرم؛ شهریار کوچولو گفت تقصیر خودت است؛ من که بدت را نخواستم، خودت خواستی اهلیت کنم؛ روباه گفت همین طور است؛ شهریار کوچولو گفت آخر اشکت دارد سرازیر می­شود؛ روباه گفت همین طور است؛ شهریار کوچولو گفت پس این ماجرا فایده ای به حال تو نداشته؛ روباه گفت چرا، برای خاطر رنگ گندم؛ بعد گفت برو یکبار دیگر گل­ها را ببین، تا بفهمی که گل تو، تو عالم تک است؛ برگشتنا با هم وداع می­کنیم، و من به عنوان هدیه، رازی را به تو می­گویم؛ شهریار کوچولو، بار دیگر به تماشای گل­ها رفت، و به آن­ها گفت شما سر سوزنی به گل من نمی­مانید، و هنوز هیچی نیستید؛ نه کسی شما را اهلی کرده، نه شما کسی را؛ درست همان جوری هستید، که روباه من بود روباهی بود مثل صدهزار روباه دیگر؛ او را دوست خودم کردم، و حالا تو همه ی عالم تک است؛ گل­ها حسابی از رو رفتند؛ شهریار کوچولو، دوباره درآمد که خوشگلید، اما خالی هستید؛ برایتان نمی­شود مرد؛ گفت ­و گو ندارد، که گل مرا هم فلان رهگذر، گلی می­بیند مثل شما؛ اما او، به تنهایی از همه ی شما سر است، چون فقط اوست که آبش داده ام، چون فقط اوست که زیر حبابش گذاشته ام، چون فقط اوست که با تجیر برایش حفاظ درست کرده ام، چون فقط اوست که حشراتش را کشته ام جز دو سه تایی که می­بایست پروانه بشوند، چون فقط اوست، که پای گله گذاری­ها و خودنمایی­ها، و حتا گاهی بغ­ کردن، و هیچی نگفتن­هایش نشسته ام، چون او گل من است؛ و برگشت پیش روباه؛ گفت خدانگهدار؛ روباه گفت خدانگهدار؛ و اما رازی که گفتم خیلی ساده است؛ جز با چشم دل، هیچی را چنانکه باید نمی­شود دید؛ نهاد و گوهر را، چشم سر نمی­بیند؛ شهریار کوچولو، برای آن که یادش بماند، تکرار کرد نهاد و گوهر را چشم سر نمی­بیند؛ روباه گفت ارزش گل تو، به قدری است، که پاش صرف کرده ای؛ شهریار کوچولو، برای آنکه یادش بماند، تکرار کرد ؛ به قدر عمری است که پاش صرف کرده ام؛ روباه گفت آدم­ها این حقیقت را فراموش کرده اند، اما تو نباید فراموشش کنی؛ تو تا زنده ای، نسبت به آنیکه اهلی کرده ای، مسئولی؛ تو مسئول گلتی؛ شهریار کوچولو برای آنکه یادش بماند، تکرار کرد من مسئول گلمم؛ پایان نقلکنایه از سیارک کوچک اگزوپری شاید همان خانه ی ایشان باشد و کنایه از گل سرخش در سیارک، همان همسر مهربانش، که در خانه بوده استتاریخ بهنگام رسانی 20051399هجری خورشیدی؛ ا شربیانی


  5. says:

    Great observations but personally I think it's overrated It practically begs the reader to come to the conclusion that if you don't get it it's your own fault because you're a grown up and only kids can see what matters It's heavy handed clumsily executed observations on what's important in life It's not wrong by any means but it's kind of pseudo intellectualistI'm going to go with a literal interpretation of the plot because it's fun that way A man crashes his plane in the desert hallucinates a small alien boy that teaches him philosophical lessons invents a history for him finds a well just in time to stave off dehydration as he re hydrates his hallucinated alien friend kills himself and disappears he fixes his plane and flies home and is sad about it but feels blessed for the experience as it has changed himReady for the moral? It's really simple It is the time you have wasted for your rose that makes your rose so important Or in other words spend your time developing relationships don't worry so much about the things they're not important it's the time you spend and how you spend it that isThat's a nice philosophy I get it


  6. says:

    'one sees clearly only with the heart' sometimes i fall into a mood where i am simply tired of life where i just want to crawl under the duvet with a cup of tea hug a book and never let go 'the little prince' is that book for me its a truly special treasure its precious its my rose «on ne voit bien u'avec le cœur» parfois je deviens fatigué de la vie et je veux ramper sous la couette avec une tasse de thé embrasser un livre et ne jamais lâcher «le petit prince» est ce livre pour moi c'est un trésor spécial c'est précieux c'est ma rose↠ 5 stars


  7. says:

    So amazing I can see many rereads of this in the years to come


  8. says:

    574 The Little Prince Antoine de Saint ExupéryThe Little Prince first published in April 1943 is a novella the most famous work of French aristocrat writer poet and pioneering aviator Antoine de Saint ExupéryThe Little Prince is a poetic tale with watercolor illustrations by the author in which a pilot stranded in the desert meets a young prince visiting Earth from a tiny asteroid The story is philosophical and includes social criticism of the adult world It was written during a period when Saint Exupéry fled to North America subseuent to the Fall of France during the Second World War witnessed first hand by the author and captured in his memoir Flight to Arras The adult fable according to one review is actually an allegory of Saint Exupéry's own life—his search for childhood certainties and interior peace his mysticism his belief in human courage and brotherhood and his deep love for his wife Consuelo but also an allusion to the tortured nature of their relationship تاریخ نخستین خوانش ماه می سال 1982؛ بار دوم سال 1994میلادی؛ سومین بار ماه فوریه سال 2001میلادی و چهارمین بار ماه نوامبر سال 2006میلادیشهریار کوچولو کتاب سده بیستم میلادی آنتوان دو سنت اگزوپری امیرکبیر و نگاه، برگردان احمد شاملو، ادبیاتبا این عنوانها چاپ شده است «شازاده‌ بچکۆله‌ مهتاب حسینی در 100ص»؛ «ش‍ازاده‌ چ‍ک‍ول‍ه‌ کردی مترجم مصطفی ایلخانی زاده در 154ص»؛ با همین عنوان ترجمه «آرش امجدی در 136ص»؛ با همین عنوان «وهاب جیهانی در 119ص»؛ «شازده وه شله» کردی با ترجمه کورش امینی در 96ص؛ «شازایه توچگه» کردی ترجمه محسن امینی در 127ص؛ «شازده چکول» کردی میلاد ملایی در 54ص؛ با عنوان «شازده کوچولو» مترجمها شورا پیرزاده در 99ص؛ محمد قاضی در 113ص بیش از شصت چاپ دارد؛ ابوالحسن نجفی در 117ص؛ بابک اندیشه در 106ص؛ احمد شاملو در 103ص بارها چاپ شده؛ فریده مهدوی دامغانی در 316ص؛ مصطفی رحماندوست در 127ص ده بار چاپ شده؛ اصغر رستگار در 101ص؛ دل آرا قهرمان در 96ص؛ حسین جاوید در 120ص؛ ایرج انور در 140ص؛ سحر جعفری صرافی در 160ص؛ مهرداد انتظاری در 87ص؛ کاوه میرعباسی در 112ص؛ رضا خاکیانی در 110ص؛ فرزام حبیبی اصفهانی در 112ص؛ مرتضی سعیدی در 120ص؛ مجتبی پایدار در 119ص؛ رضا زارع در 120ص؛ پرویز شهدی در 128ص؛ محمدرضا صامتی در 112ص؛ محمدعلی اخوان در 105ص؛ جمشید بهرامیان در 148ص؛ هانیه فهیمی در 120ص؛ رامسس بصیر در 104ص؛ سمانه رضائیان در 104ص؛ غلامرضا یاسی پور در 96ص؛ مریم صبوری در 192ص؛ حسین غیوری در 170ص؛ مهسا حمیدیان در 51ص؛ میلاد یداللهی در 102ص؛ مهری محمدی مقدم در 96ص؛ زهرا تیرانی در 103ص؛ لیلاسادات محمودی در 164ص؛ محمدجواد انتظاری در 120ص؛ غزاله ابراهیمی در 128ص؛ مریم خرازیان در 120ص؛ مدیا کاشیگر در 136ص؛ محمدعلی عزیزی در 152ص؛ الهام ذوالقدر در 189ص؛ فاطمه نظرآهاری در 136ص؛ زهره مستی در 128ص؛ حمیدرضا غیوری در 98ص؛ اسدالله غفوری ثانی در 116ص؛ شادی ابطحی در 152ص؛ محمدتقی بهرامی حران در 104ص؛ محمدرضا صامتی در 176ص؛ محمدرضا محمدحسینی در 112ص؛ فهیمه شهرابی فراهانی در 131ص؛ بهاره عزیزی در 120ص؛ مولود محمدی در 143ص؛ شهناز مجیدی در 184ص؛ هانیه حق نبی مطلق در 111ص؛ سعید هاشمی در 96ص؛ سمانه فلاح در 96ص؛ حمیدرضا زین الدین در 120ص؛ شبنم اقبال زاده در 88ص؛ رضا طاهری در 72ص؛ فاطمه امینی در 220ص؛ محمد مجلسی 142ص؛ بهزاد بیگی در 112ص؛ با عنوان «شاهزاده سرزمین عشق»، چیستا یثربی در 54ص؛ با عنوان «شاهزاده کوچک» مریم شریف در 112ص؛ هرمز ریاحی در 99ص؛ با عنوان «شاهزاده کوچولو»؛ شاهین فولادی در 120ص؛ علی شکرالهی در 148ص؛ با عنوان «شهریار کوچولو» احمد شاملو در 103ص؛ با عنوان «مسافر کوچولو» فائزه سرمدی در 58ص؛ علی محمدپور در 12ص؛ با عنوان «نمایشنامه شازده کوچولو» عباس جوانمرد در 97ص؛ با عنوان «شازا بووچکه‌ له» ترجمه‏‫ رضوان متوسل؛از بچه ­ها عذر می­خواهم، که این کتاب را به یکی از بزرگترها، هدیه کرده ­ام برای اینکار یک دلیل حسابی دارم این «بزرگتر» بهترین دوست من، تو همه ی دنیاست؛ یک دلیل دیگرم هم اینکه، این «بزرگتر» همه چیز را می­تواند بفهمد، حتا کتابهایی را که برای بچه ­ها نوشته باشند؛ عذر سومم این است که این «بزرگتر»، تو فرانسه زندگی میکند، و آنجا گشنگی و تشنگی میکشد، و سخت محتاج دلجویی است؛ اگر همه­ ی این عذرها کافی نباشد، اجازه می­خواهم این کتاب را تقدیم آن بچه­ ای کنم، که این آدم بزرگ، یک روزی بوده؛ آخر هر آدم بزرگی هم، روزی روزگاری بچه ­ای بوده گیرم کمتر کسی از آن­ها این را به یاد می­آورد؛ پس من هم اهدانامچه­ ام را به این شکل تصحیح میکنم به «لئون ورث»، موقعی که پسربچه بود، آنتوان دو سنت اگزوپ­ریمن هم برگردان فارسی این شعر بزرگ را، به دو بچه ­ی دوست­داشتنی دیگر تقدیم میکنم «دکتر جهانگیر کازرونی» و «دکتر محمدجواد گلبن»؛ احمد شاملونقل از متن یک بار شش سالم که بود تو کتابى به اسم قصه‌هاى واقعى که درباره‌ ى جنگل بِکر نوشته شده بود تصویر محشرى دیدم از یک مار بوآ که داشت حیوانى را مى‌بلعید آن تصویر یک چنین چیزى بودتو کتاب آمده بود که مارهاى بوآ شکارشان را همین جور درسته قورت مى‌دهند بى این که بجوندش بعد دیگر نمى‌توانند از جا بجنبند و تمام شش ماهى را که هضمش طول مى‌کشد مى‌گیرند مى‌خوابند؛این را که خواندم، راجع به چیزهایى که تو جنگل اتفاق مى‌افتد کلى فکر کردم و دست آخر توانستم با یک مداد رنگى اولین نقاشیم را از کار درآرم یعنى نقاشى شماره‌ى یکم را که این جورى بودشاهکارم را نشان بزرگتر ها دادم و پرسیدم از دیدنش ترس ‌تان بر مى‌دارد؟جوابم دادند چرا کلاه باید آدم را بترساند؟نقاشى من کلاه نبود، یک مار بوآ بود که داشت یک فیل را هضم مى‌کرد آن وقت براى فهم بزرگترها برداشتم توى شکم بوآ را کشیدم آخر همیشه باید به آن‌ها توضیحات داد نقاشى دومم این جورى بودبزرگترها بم گفتند کشیدن مار بوآى باز یا بسته را بگذارم کنار و عوضش حواسم را بیش‌تر جمع جغرافى و تاریخ و حساب و دستور زبان کنم و این جورى شد که تو شش سالگى دور کار ظریف نقاشى را قلم گرفتم از این که نقاشى شماره‌ى یک و نقاشى شماره‌ى دو ام یخ شان نگرفت دلسرد شده بودم بزرگترها اگر به خودشان باشد هیچ وقت نمى‌توانند از چیزى سر درآرند براى بچه‌ها هم خسته کننده است که همین جور مدام هر چیزى را به آن‌ها توضیح بدهندناچار شدم براى خودم کار دیگرى پیدا کنم و این بود که رفتم خلبانى یاد گرفتم بگویى نگویى تا حالا به همه جاى دنیا پرواز کرده ام و راستى راستى جغرافى خیلى بم خدمت کرده مى‌توانم به یک نظر چین و آریزونا را از هم تمیز بدهم اگر آدم تو دل شب سرگردان شده باشد جغرافى خیلى به دادش مى‌رسداز این راه است که من تو زندگیم با گروه گروه آدم‌هاى حسابى برخورد داشته‌ام پیش خیلى از بزرگترها زندگى کرده‌ام و آن‌ها را از خیلى نزدیک دیده‌ام گیرم این موضوع باعث نشده در باره‌ى آن‌ها عقیده‌ى بهترى پیدا کنمهر وقت یکى‌شان را گیر آورده‌ام که یک خرده روشن بین به نظرم آمده با نقاشى شماره‌ى یکم که هنوز هم دارمش محکش زده‌ام ببینم راستى راستى چیزى بارش هست یا نه اما او هم طبق معمول در جوابم در آمده که این یک کلاه است آن وقت دیگر من هم نه از مارهاى بوآ باش اختلاط کرده‌ام نه از جنگل‌هاى بکر دست نخورده نه از ستاره‌ها خودم را تا حد او آورده‌ام پایین و باش از بریج و گلف و سیاست و انواع کرات حرف زده‌ام او هم از این که با یک چنین شخص معقولى آشنایى به هم رسانده سخت خوش‌وقت شدهاین جورى بود که روزگارم تو تنهایى مى‌گذشت بى این که راستى راستى یکى را داشته باشم که باش دو کلمه حرف بزنم، تااین که زد و شش سال پیش در کویر صحرا حادثه‌یى برایم اتفاق افتاد؛ یک چیز موتور هواپیمایم شکسته بود و چون نه تعمیرکارى همراهم بود نه مسافرى یکه و تنها دست به کار شدم تا از پس چنان تعمیر مشکلى برآیم مساله‌ى مرگ و زندگى بود آبى که داشتم زورکى هشت روز را کفاف مى‌دادشب اول را هزار میل دورتر از هر آبادى مسکونى رو ماسه‌ها به روز آوردم پرت افتاده‌تر از هر کشتى شکسته‌یى که وسط اقیانوس به تخته پاره‌یى چسبیده باشد پس لابد مى‌توانید حدس بزنید چه جور هاج و واج ماندم وقتى کله‌ى آفتاب به شنیدن صداى ظریف عجیبى که گفت بى زحمت یک برّه برام بکش از خواب پریدم ها؟ یک برّه برام بکشچنان از جا جستم که انگار صاعقه بم زده خوب که چشم‌هام را مالیدم و نگاه کردم آدم کوچولوى بسیار عجیبى را دیدم که با وقار تمام تو نخ من بود این بهترین شکلى است که بعد ها توانستم از او در آرم، گیرم البته آنچه من کشیده‌ام کجا و خود او کجا تقصیر من چیست؟ بزرگتر ها تو شش سالگى از نقاشى دل‌سردم کردند و جز بوآى باز و بسته یاد نگرفتم چیزى بکشمبا چشم‌هایى که از تعجب گرد شده بود به این حضور ناگهانى خیره شدم یادتان نرود که من از نزدیکترین آبادى مسکونى هزار میل فاصله داشتم و این آدمى‌زاد کوچولوى من هم اصلا به نظر نمى‌آمد که راه گم کرده باشد یا از خستگى دم مرگ باشد یا از گشنگى دم مرگ باشد یا از تشنگى دم مرگ باشد یا از وحشت دم مرگ باشد هیچ چیزش به بچه‌یى نمى‌بُرد که هزار میل دور از هر آبادى مسکونى تو دل صحرا گم شده باشدوقتى بالاخره صدام در آمد، گفتم آخه تو این جا چه مى‌کنى؟و آن وقت او خیلى آرام، مثل یک چیز خیلى جدى، دوباره در آمد که بى زحمت واسه‌ى من یک برّه بکشآدم وقتى تحت تاثیر شدید رازى قرار گرفت جرات نافرمانى نمى‌کند گرچه تو آن نقطه‌ى هزار میل دورتر از هر آبادى مسکونى و با قرار داشتن در معرض خطر مرگ این نکته در نظرم بى معنى جلوه کرد باز کاغذ و خودنویسى از جیبم در آوردم اما تازه یادم آمد که آنچه من یاد گرفته‌ام بیش‌تر جغرافیا و تاریخ و حساب و دستور زبان است، و با کج خلقى مختصرى به آن موجود کوچولو گفتم نقاشى بلد نیستمبم جواب داد عیب ندارد، یک بَرّه برام بکشاز آن‌جایى که هیچ وقت تو عمرم بَرّه نکشیده بودم یکى از آن دو تا نقاشى‌اى را که بلد بودم برایش کشیدم آن بوآى بسته را ولى چه یکه‌اى خوردم وقتى آن موجود کوچولو در آمد که نه نه فیلِ تو شکم یک بوآ نمى‌خواهم بوآ خیلى خطرناک است، فیل جا تنگ کن خانه‌ى من خیلى کوچولوست، من یک بره لازم دارم برام یک بره بکش خب، کشیدمبا دقت نگاهش کرد و گفت نه این که همین حالاش هم حسابى مریض است یکى دیگر بکش کشیدملبخند با نمکى زد و در نهایت گذشت گفت خودت که مى‌بینى این بره نیست، قوچ است شاخ دارد نهباز نقاشى را عوض کردمآن را هم مثل قبلى ها رد کرد این یکى خیلى پیر است من یک بره مى‌خواهم که مدت ها عمر کندبارى چون عجله داشتم که موتورم را پیاده کنم، با بى حوصلگى جعبه‌اى کشیدم که دیواره‌اش سه تا سوراخ داشت، و از دهنم پرید که این یک جعبه است بره‌اى که مى‌خواهى این تو استو چه قدر تعجب کردم از این که دیدم داور کوچولوى من قیافه‌اش از هم باز شد و گفت آها این درست همان چیزى است که مى‌خواستم فکر مى‌کنى این بره خیلى علف بخواهد؟ چطور مگر؟ آخر جاى من خیلى تنگ است هر چه باشد حتماً بسش است بره‌ یى که بت داده‌ام خیلى کوچولوست آن قدرهاهم کوچولو نیست اِه گرفته خوابیدهو این جورى بود که من با شهریار کوچولو آشنا شدمخیلى طول کشید تا توانستم بفهمم از کجا آمده شهریار کوچولو که مدام مرا سوال پیچ مى‌کرد خودش انگار هیچ وقت سوال‌هاى مرا نمى‌شنید فقط چیزهایى که جسته گریخته از دهنش مى‌پرید کم کم همه چیز را به من آشکار کرد مثلا اول بار که هواپیماى مرا دید راستى من هواپیما نقاشى نمى‌کنم، سختم است ازم پرسید این چیز چیه؟ این چیز نیست این پرواز مى‌کند هواپیماست هواپیماى من استو از این که به‌اش مى‌فهماندم من کسى‌ام که پرواز مى‌کنم به خود مى‌بالیدمحیرت زده گفت چى؟ تو از آسمان افتاده‌اى؟با فروتنى گفتم آرهگفت اوه، این دیگر خیلى عجیب استو چنان قهقهه‌ى ملوسى سر داد که مرا حسابى از جا در برد راستش من دلم مى‌خواهد دیگران گرفتارى‌هایم را جدى بگیرندخنده‌هایش را که کرد گفت خب، پس تو هم از آسمان مى‌آیى اهل کدام سیاره‌اى؟بفهمى نفهمى نور مبهمى به معماى حضورش تابید یکهو پرسیدم پس تو از یک سیاره‌ى دیگر آمده‌اى؟آرام سرش را تکان داد بى این که چشم از هواپیما بردارداما جوابم را نداد، تو نخ هواپیما رفته بود و آرام آرام سر تکان مى‌دادگفت هر چه باشد با این نباید از جاى خیلى دورى آمده باشىمدت درازى تو خیال فرو رفت، بعد بره‌اش را از جیب در آورد و محو تماشاى آن گنج گرانبها شدفکر مى‌کنید از این نیمچه اعتراف سیاره‌ى دیگرِ او چه هیجانى به من دست داد؟ زیر پاش نشستم که حرف بیشترى از زبانش بکشم تو از کجا مى‌آیى آقا کوچولوى من؟ خانه‌ات کجاست؟ بره‌ى مرا مى‌خواهى کجا ببرى؟مدتى در سکوت به فکر فرورفت و بعد در جوابم گفت حسن جعبه‌اى که بم داده‌اى این است که شب‌ها مى‌تواند خانه‌اش بشود معلوم است اما اگر بچه‌ى خوبى باشى یک ریسمان هم بِت مى‌دهم که روزها ببندیش یک ریسمان با یک میخ طویلهانگار از پیش‌نهادم جا خورد، چون که گفت ببندمش؟ چه فکر ها آخر اگر نبندیش راه مى‌افتد مى‌رود گم مى‌شوددوست کوچولوى من دوباره غش غش خنده را سر داد مگر کجا مى‌تواند برود؟ خدا مى‌داند راستِ شکمش را مى‌گیرد و مى‌رود بگذار بروداوه، خانه‌ى من آن‌قدر کوچک استو شاید با یک خرده اندوه در آمد که یکراست هم که بگیرد برود جاى دورى نمى‌رود؛ پایان نقلتاریخ بهنگام رسانی 03061399هجری خورشیدی؛ ا شربیانی


  9. says:

    574 Le Petit Prince The Little Prince Antoine de Saint ExupéryThe Little Princeis a novella by French aristocrat writer and aviator Antoine de Saint Exupéry It was first published in English and French in April 1943 The narrator begins with a discussion on the nature of grown ups and their inability to perceive especially important things As a test to determine if a grown up is enlightened and like a child he shows them a picture that he drew at the age of 6 depicting a snake which has eaten an elephant The grown ups always reply that the picture depicts a hat and so he knows to talk of reasonable things to them rather than fanciful The narrator becomes a pilot and one day his plane crashes in the Sahara far from civilization He has 8 days of water supply and must fix his airplane to be saved In the middle of the desert the narrator is unexpectedly greeted by a young boy who is nicknamed as The Little Prince The prince has golden hair a lovable laugh and will repeat uestions until they are answered Upon encountering the narrator the little prince asks him to draw a sheep The narrator first shows him his old picture of the elephant inside the snake which to the narrator's surprise the prince interprets correctly After three failed attempts at drawing a sheep the frustrated narrator simply draws a box crate claiming that the sheep the prince wants is inside the box Again to the narrator's surprise the prince exclaims that this was exactly the drawing he wanted Over the course of eight days stranded in the desert while the narrator attempts to repair his plane the little prince recounts the story of his life عنوانها «شازده کوچولو»؛ «مسافر کوچولو»، «شهریار کوچولو» و عنوانهای دیگر آنتوان دو سنت اگزوپری امیرکبیر و ادبیات، تاریخ نخستین خوانش سال 1982میلادی، تاریخ خوانش این نسخه ماه نوامبر سال 2006میلادیبا این عنوانها چاپ شده است «شازاده‌ بچکۆله‌ مهتاب حسینی در 100ص»؛ «ش‍ازاده‌ چ‍ک‍ول‍ه‌ کردی مترجم مصطفی ایلخانی زاده در 154ص»؛ با همان عنوان ترجمه «آرش امجدی در 136ص»؛ و «وهاب جیهانی در 119ص»؛ «شازده وه شله کردی با ترجمه کورش امینی در 96ص»؛ «شازایه توچگه کردی ترجمه محسن امینی در 127ص»؛ «شازده چکول کردی میلاد ملایی در 54ص»؛ با عنوان «شازده کوچولو» مترجم ها خانما و آقایان «شورا پیرزاده در 99ص»؛ «محمد قاضی در 113ص بیش از شصت چاپ دارد»؛ «ابوالحسن نجفی در 117ص»؛ «بابک اندیشه در 106ص»؛ «احمد شاملو در 103ص بارها چاپ شده»؛ «فریده مهدوی دامغانی در 316ص»؛ «مصطفی رحماندوست در 127ص ده بار چاپ شده»؛ «اصغر رستگار در 101ص»؛ «دل آرا قهرمان در 96ص»؛ «حسین جاوید در 120ص»؛ «ایرج انور در 140ص»؛ «سحر جعفری صرافی در 160ص»؛ «مهرداد انتظاری در 87ص»؛ «کاوه میرعباسی در 112ص»؛ «رضا خاکیانی در 110ص»؛ «فرزام حبیبی اصفهانی در 112ص»؛ «مرتضی سعیدی در 120ص»؛ «مجتبی پایدار در 119ص»؛ «رضا زارع در 120ص»؛ «پرویز شهدی در 128ص»؛ «محمدرضا صامتی در 112ص»؛ «محمدعلی اخوان در 105ص»؛ «جمشید بهرامیان در 148ص»؛ «هانیه فهیمی در 120ص»؛ «رامسس بصیر در 104ص»؛ «سمانه رضائیان در 104ص»؛ «غلامرضا یاسی پور در 96ص»؛ «مریم صبوری در 192ص»؛ «حسین غیوری در 170ص»؛ «مهسا حمیدیان در 51ص»؛ «میلاد یداللهی در 102ص»؛ «مهری محمدی مقدم در 96ص»؛ «زهرا تیرانی در 103ص»؛ «لیلاسادات محمودی در 164ص»؛ «محمدجواد انتظاری در 120ص»؛ «غزاله ابراهیمی در 128ص»؛ «مریم خرازیان در 120ص»؛ «مدیا کاشیگر در 136ص»؛ «محمدعلی عزیزی در 152ص»؛ «الهام ذوالقدر در 189ص»؛ «فاطمه نظرآهاری در 136ص»؛ «زهره مستی در 128ص»؛ «حمیدرضا غیوری در 98ص»؛ «اسدالله غفوری ثانی در 116ص»؛ «شادی ابطحی در 152ص»؛ «محمدتقی بهرامی حران در 104ص»؛ «محمدرضا صامتی در 176ص»؛ «محمدرضا محمدحسینی در 112ص»؛ «فهیمه شهرابی فراهانی در 131ص»؛ «بهاره عزیزی در 120ص»؛ «مولود محمدی در 143ص»؛ «شهناز مجیدی در 184ص»؛ «هانیه حق نبی مطلق در 111ص»؛ «سعید هاشمی در 96ص»؛ «سمانه فلاح در 96ص»؛ «حمیدرضا زین الدین در 120ص»؛ «شبنم اقبال زاده در 88ص»؛ «رضا طاهری در 72ص»؛ «فاطمه امینی در 220ص»؛ «محمد مجلسی 142ص»؛ «بهزاد بیگی در 112ص»؛ با عنوان «شاهزاده سرزمین عشق، چیستا یثربی در 54 ص؛ با عنوان شاهزاده کوچک مریم شریف در 112 ص؛ هرمز ریاحی در 99 ص؛ با عنوان «شاهزاده کوچولو»؛ «شاهین فولادی در 120ص»؛ «علی شکرالهی در 148ص»؛ با عنوان «شهریار کوچولو» «احمد شاملو در 103ص»؛ با عنوان «مسافر کوچولو» «فائزه سرمدی در 58ص»؛ «علی محمدپور در 12ص»؛ با عنوان «نمایشنامه شازده کوچولو» «عباس جوانمرد در 97ص»؛ با عنوان «شازا بووچکه‌له‮‬‏‫» «رضوان متوسل»؛موسسه انتشارات نگاه، چاپ دوم این اثر را با نام «شهریار کوچولو» و برگردان روانشاد «احمد شاملو» در سال 1373هجری خورشیدی منتشر کرده است متن ؛ اما سرانجام، پس از مدت­ها راه ­رفتن از میان ریگ­ها و صخره ها و برف­ها به جاده­ ای برخورد و هر جاده ­ای یکراست می­رود سراغ آدم­ها گفت «سلام»؛ و مخاطبش گلستان پر گلی بود؛ گل­ها گفتند «سلام»؛ شهریار کوچولو رفت تو بحرشان؛ همه ­شان عین گل خودش بودند؛ حیرت­زده، ازشان پرسید «شماها کی هستید؟»؛ گفتند «ما گل سرخیم»؛ آهی کشید و سخت احساس شوربختی کرد؛ گل­ش به او گفته بود که از نوع او، تو تمام عالم فقط همان یکی هست، و حالا پنج­هزارتا گل، همه مثل هم، فقط تو یک گلستان؛ فکر کرد «اگر گل من این را می­دید بدجوری از رو می­رفت پشت سر هم بنا می­کرد سرفه کردن، و برای این­که از هوشدن فرار کند، خودش را به مردن می­زد، و من هم مجبور می­شدم وانمود کنم به پرستاریش، وگرنه برای سرشکسته کردن من هم شده بود راستی راستی می­مرد»؛ و باز تو دلش گفت «مرا باش که فقط با یک گل، خودم را دولتمند عالم خیال می­کردم، در صورتی­که آنچه دارم فقط یک گل معمولی است با آن گل و آن سه تا آتشفشانی که تا سر زانومند و شاید هم یکی­شان تا ابد خاموش بماند، شهریار چندان پرشوکتی به حساب نمی­آیم»؛ افتاد رو سبزه­ ها و زد زیر گریه؛ آنوقت بود که سر و کله ­ی روباه پیدا شد؛ روباه گفت «سلام»؛ شهریار کوچولو برگشت، اما کسی را ندید؛ با وجود این با ادب تمام گفت «سلام»؛ صدا گفت «من اینجام، زیر درخت سیب»؛ شهریار کوچولو گفت «کی هستی تو؟ عجب خوشگلی»؛ روباه گفت «یک روباهم من»؛ شهریار کوچولو گفت «بیا با من بازی کن، نمی­دانی چه قدر دلم گرفته»؛ روباه گفت «نمی­توانم بات بازی کنم، هنوز اهلی­ ام نکرده ­اند آخر»؛ شهریار کوچولو آهی کشید و گفت «معذرت می­خواهم»؛ اما فکری کرد و پرسید «اهلی کردن یعنی چه؟»؛ روباه گفت «تو اهل اینجا نیستی؛ پی چی می­گردی؟»؛ شهریار کوچولو گفت «پی آدم­ها می­گردم؛ نگفتی اهلی کردن یعنی چه؟»؛ روباه گفت «آدم­ها تفنگ دارند و شکار می­کنند؛ اینش اسباب دلخوری است؛ اما مرغ و ماکیان هم پرورش می­دهند، و خیرشان فقط همین است؛ تو پی مرغ میگردی؟»؛ شهریار کوچولو گفت «نه، پی دوست می­گردم، اهلی کردن یعنی چه؟» روباه گفت «چیزی است که پاک فراموش شده؛ معنی­ اش ایجاد علاقه کردن است»؛ شهریار کوچولو پرسید «ایجاد علاقه کردن؟»؛ روباه گفت «معلوم اس؛ تو الان واسه من یک پسربچه ­ای مثل صدهزار پسربچه ­ی دیگر؛ نه من هیچ احتیاجی به تو دارم، نه تو هیچ احتیاجی به من؛ من هم برای تو یک روباهم مثل صدهزار روباه دیگر؛ اما اگر منو اهلی کردی هردوتامان به هم احتیاج پیدا می­کنیم؛ تو برای من میان همه­ ی عالم، موجود یگانه ­ای می­شوی، و من برای تو»؛ شهریار کوچولو گفت «کم ­کم دارد دستگیرم می­شود؛ یک گلی هست که گمانم مرا اهلی کرده باشد»؛ روباه گفت «بعید نیست رو این کره زمین هزار جور چیز می­شود دید»؛ شهریار کوچولو گفت «اوه نه، آن روی کره زمین نیست»؛ روباه انگار حسابی حیرت کرده بود و گفت «رو یک سیاره دیگر است؟» آره؛ «تو آن سیاره شکارچی هم هست؟» نه؛ محشر است مرغ و ماکیان چطور؟؛ نه؛ روباه آه کشان گفت «همیشه خدا یک پای بساط لنگ است»؛ اما پی حرفش را گرفت و گفت «زندگی یکنواختی دارم، من مرغ­ها را شکار می­کنم، آدم­ها مرا؛ همه ­ی مرغ­ها عین هم اند، همه ی آدم­ها هم عین هم اند؛ این وضع یک­خرده خلقم را تنگ می­کند؛ اما اگر تو منو اهلی کنی، انگار که زندگیم را چراغان کرده باشی؛ آن وقت صدای پایی را می­شناسم که با هر صدای پای دیگری فرق داشته می­کند؛ صدای پای دیگران مرا وادار می­کند تو هفت تا سوراخ قایم بشوم، اما صدای پای تو، مثل نغمه­ ای مرا از لانه ­ام می­کشد بیرون؛ تازه، نگاه کن آنجا، گندمزار را می­بینی؟ برای من که نان نمی­خورم گندم چیز بی ­فایده ­ای است؛ پس گندمزار هم مرا یاد چیزی نمی­اندازد؛ اسباب تأسف است؛ اما تو، موهایت رنگ طلا است؛ پس وقتی اهلی­ ام کردی محشر می­شود؛ گندم که طلایی رنگ است، مرا به یاد تو می­اندازد، و صدای باد را هم که تو گندمزار می­پیچد دوست خواهم داشت»؛ خاموش شد و مدت درازی شهریار کوچولو را نگاه کر؛د آن وقت گفت «اگر دلت میخواهد منو اهلی کن»؛ شهریار کوچولو جواب داد «دلم که خیلی می­خواهد، اما وقت چندانی ندارم، باید بروم دوستانی پیدا کنم و از کلی چیزها سر درآرم»؛ روباه گفت «آدم فقط از چیزهایی که اهلی می­کند می­تواند سر درآرد؛ آدم­ها دیگر برای سر درآوردن از چیزها وقت ندارند؛ همه چیز را همین جوری حاضر آماده از دکان می­خرند؛ اما چون دکانی نیست که دوست معامله کند، آدم­ها مانده ­اند بی دوست؛ تو اگر دوست می­خواهی خب منو اهلی کن»؛ شهریار کوچولو پرسید «راهش چیست؟» روباه جواب داد «باید خیلی خیلی صبور باشی، اولش یک­خرده دورتر از من می­گیری این جوری میان علف­ها می­نشین، من زیرچشمی نگاهت می­ک،نم و تو لام تا کام هیچی نمی­گویی، چون سرچشمه همه ی سوء­تفاهم­ها زیر سر زبان است؛ عوضش می­توانی هر روز یک خرده نزدیک­تر بنشینی»؛ فردای آن روز دوباره شهریار کوچولو آمد پیش روباه؛ روباه گفت «کاش سر همان ساعت دیروز آمده بودی؛ اگر مثلا سر ساعت چهار بعد از ظهر بیایی، من از ساعت سه تو دلم قند آب می­شود، و هرچه ساعت جلوتر برود بیشتر احساس شادی و خوشبختی می­کنم؛ ساعت چهار که شد دلم بنا می­کند شورزدن و نگران شدن؛ آن وقت است که قدر خوشبختی را می­فهمم؛ اما اگر تو هر وقت­ و بی­وقت بیایی من از کجا بدانم چه ساعتی باید دلم را برای دیدارت آماده کنم؟ هر چیزی برای خودش رسم و رسومی دارد»؛ شهریار کوچولو گفت «رسم و رسوم یعنی چه؟»؛ روباه گفت «این هم از آن چیزهایی است که پاک از خاطره ها رفته، این همان چیزی است که باعث می­شود فلان روز با باقی روزها و فلان ساعت با باقی ساعت­ها فرق کند؛ مثلا شکارچی­های ما میانِ خودشان رسمی دارند، و آن اینست که پنجشنبه ها را با دخترهای ده می­روند رقص؛ پس پنجشنبه ها بره کشان من است؛ برای خودم گردش­ کنان می­روم تا دم موستان؛ حالا اگر شکارچی­ها وقت و بی­وقت می­رفتند رقص، همه ی روزهای شبیه هم می­شد و من بیچاره دیگر فرصت و فراغتی نداشتم»؛ به این ترتیب شهریار کوچولو روباه را اهلی کرد؛ لحظه ی جدایی که نزدیک شد روباه گفت «آخ نمی­توانم جلو اشکم را بگیرم» شهریار کوچولو گفت «تقصیر خودت است؛ من که بدت را نخواستم، خودت خواستی اهلی ات کنم»؛ روباه گفت «همین طور است»؛ شهریار کوچولو گفت «آخر اشکت دارد سرازیر می­شود»؛ روباه گفت «همین طور است»؛ شهریار کوچولو گفت «پس این ماجرا فایده ای به حال تو نداشته»؛ روباه گفت «چرا، برای خاطر رنگ گندم»؛ بعد گفت «برو یکبار دیگر گل­ها را ببین، تا بفهمی که گل تو، تو عالم تک است؛ برگشتنا با هم وداع می­کنیم، و من به عنوان هدیه، رازی را به تو می­گویم؛ شهریار کوچولو بار دیگر به تماشای گل­ها رفت و به آن­ها گفت «شما سر سوزنی به گل من نمی­مانید و هنوز هیچی نیستید نه کسی شما را اهلی کرده، نه شما کسی را درست همان جوری هستید که روباه من بود، روباهی بود مثل صدهزار روباه دیگر، او را دوست خودم کردم و حالا تو همه ی عالم تک است»؛ گل­ها حسابی از رو رفتند؛ شهریار کوچولو دوباره درآمد که «خوشگلید اما خالی هستید؛ برایتان نمی­شود مرد؛ گفت ­و گو ندارد که گل مرا هم فلان رهگذر، گلی می­بیند مثل شما؛ اما او به تنهایی از همه ی شما سر است، چون فقط اوست که آبش داده ام، چون فقط اوست که زیر حبابش گذاشته ام، چون فقط اوست که با تجیر برایش حفاظ درست کرده ام، چون فقط اوست که حشراتش را کشته ام جز دو سه تایی که می­بایست پروانه بشوند، چون فقط اوست که پای گله گذاری­ها و خودنمایی­ها و حتا گاهی بغ­ کردن و هیچی نگفتن­هایش نشسته ام، چون او گل من است»؛ و برگشت پیش روباه؛ گفت «خدانگهدار»؛ روباه گفت «خدانگهدار»، و اما رازی که گفتم خیلی ساده است؛ جز با چشم دل هیچی را چنان که باید نمی­شود دید؛ نهاد و گوهر را چشم سر نمی­بیند؛ شهریار کوچولو برای آن که یادش بماند، تکرار کرد «نهاد و گوهر را چشم سر نمی­بیند»؛ روباه گفت «ارزش گل تو به قدری است که پاش صرف کرده ای»؛ شهریار کوچولو برای آنکه یادش بماند، تکرار کرد ؛ «به قدر عمری است که پاش صرف کرده ام»؛ روباه گفت «آدم­ها این حقیقت را فراموش کرده اند، اما تو نباید فراموشش کنی؛ تو تا زنده ای نسبت به آنی که اهلی کرده ای، مسئولی؛ تو مسئول گلتی؛ شهریار کوچولو برای آن که یادش بماند، تکرار کرد «من مسئول گلمم»؛تاریخ بهنگام رسانی 05061399هجری خورشیدی؛ ا شربیانی


  10. says:

    A DaddyDaughter nighttime reading hour reviewThis was a toughy for me to review I wasn't sure of the best perspective from which to provide comments so as to be of assistance to my fellow readers since this is a children's book rather than YA which would be reviewed purely on its own merits After a short session of what should I do I bravely decided to punt figuring that there are already than enough excellent reviews of this without my clogging up the cyber arteries with another one Therefore I decided simply to share my experience of readinglistening to the book with my daughter along with a couple of thoughts on the concepts discussed in the story and hope that you can take something useful from it So as part of our nightly routine my youngest daughter Sydney and I have daddyprincess read time The other night she and I listened to the audio version of The Little Prince while we read along with a copy of the book As usual it was an AMAZING experience I am convinced that I learn about the stories we read from her and her reactions to the narrative than she does from meand I love it It's only a two hour audio 86 pages and yet the two of us spent close to 4 hours listening and talking about the various chapters in the story plus a brief 15 minute break for Mom to give her a bath while Dad helped big sister Kenzie with her math homework Sydney had all kinds of uestions some just hysterically funny in how much sense they made from a kid centric view of the world We would stop the story after each planet or character to talk about what she thought the story meant and what messages the story was trying to deliver For those of you with children you know how wonderful this can be and I was on the ninth cloud watching my little girl ponder over the book From this perspective the story was perfect and deserves an easy 5 stars However since it's not very helpful to rate a book based on that kind of non transferable experience I didn't want to rely solely on that for its final rating After explaining to Syd the goodreads star system she would give this 4 stars as she really liked the British accent of the narrator and the crazy adventures the Prince experiences on the various planets BTW from Sydney's point of view 4 stars is the absolute ceiling for any book dealing with ickies like boys and this would easily earn 5 stars had the story been called the The Little Princess Princes are still second class citizens at this stage in her lifeand Dad is oh oh OH so perfectly fine with thatFor me looking at this sans Sydney I liked it but was not smitten with it enough to go higher than 3 stars The story is well written and has something to say about the human condition and how people spend too much of their lives focusing on the wrong things and not enough time enjoying where they are A nice message and one I was happy to expose Sydney to but I was not always enad with the path the author took to get there Overall a good read on its own and a potentially a great experience if shared with your childrenas most things in life are 35 stars